Annelik insanı değiştiriyor. Bende de, dışarıdan görülebilen, görülemeyen, henüz farkında olduğum, olmadığım, bir sürü değişiklik olmuştur. Ama bir tanesi var ki, hiç hoşnut değilim: Ece'nin doğumuyla birlikte iyiden iyiye sulu gözlü biri oldum çıktım.
Eskiden de çok farklı olduğumu iddia etmiyorum. Özellikle film izlerken, en ufağından duygu kırıntısı içeren bir sahne varsa çok zor tutarım kendimi, hemen gözler yaşlanır. Potansiyel varmış demek ki önceden de. Ama süper gizlerim. Kimse anlamaz gözlerimin dolduğunu. Bir tek Onurcum çok iyi tanır beni, o anlar hemen.
Ama artık her şeye doluyor gözlerim. Özellikle içinde çocuk olan her hangi bir konu, beni tetiklemeye yetiyor :) Gizlemek de iyice zorlaştı artık. Bir çözüm bulmak lazım.
ben bulamadım :) bir nebze azaldı gerçi son bir yılda ama yine de doluyor gözler...
YanıtlaSilben de aynen senin gibiyim.. zaten varoyoğa ağlardım.. artık reklamlarda bile ağlayan bi tipim.. çok fena dalga konusu ediliyorum eşim tarafından..
YanıtlaSilaynen:) çizgi filmlerde bile ağlar oldum, hey allam!
YanıtlaSilbu anneliğin bonusu herhalde :)
YanıtlaSilyalnız olmadığımı bilmek iyi geldi doğrusu :)
YanıtlaSilyalnız olmamak iyi ama pek geçici bir durum değil, bundan sonra böyle galiba, onu anladım ben yorumlardan :)
YanıtlaSil